U mężczyzn po 60 roku życia gruczolak stercza jest najczęstsząprzyczynązaburzeń w odda-
waniu moczu (1,4,6). Nieznany jest dotychczas skuteczny środek farmakologiczny zwalczają- cy to schorzenie (2,4). W przeciwieństwie do wielu stosowanych metod, jedynie operacja otwarta i radykalna elektroresekcja (T.U.R.) zapewniająwyleczenie gruczolaka stercza (1,2,3,4,5,6).
Warunkiem jest całkowite usunięcie gruczolaka z pozostawieniem właściwego miąższu gru-
czołu krokowego tworzącego tak zwaną torebkę chirurgiczną (4,6). Pozostawienie tkanki gru- czolaka grozi powikłaniami, które częściej występująpo T.U.R. (3,4, 6). W naszym donie- sieniu zajmujemy się tym zagadnieniem.
MATERIAŁ I METODY
W ostatniech latach w naszych obserwacjach liczba chorych z licznymi dolegliwościami po
T.U.R.e stale rośnie. Nie wszyscy ci pacjenci wyrażajązgodę na ponowne leczenie operacyjne. Nasz materiał dotyczy 10 pacjentów, u których wykonano w różnych oddziałach urologicznych T.U.R. z powodu gruczolaka stercza. Czas od zabiegu wynosił 1 -2 lat. U wszystkich potwier dzono rodzaj zabiegu i wynik badania histopatologicznego na podstawie karty informacyjnej.
Powodem szukania pomocy lekarskiej u naszych chorych była nieskuteczność stosowanych
metod zachowawczych. U wszystkich występowały trudności i zaburzenia w oddawaniu mo- czu, uporczywe zakażenie dróg moczowych oraz bóle w podbrzuszu i często w kroczu. Bada- niem przez kiszkę stolcową stwierdzało się bolesny, różnej wielkości i konsystencji stercz. Analiza moczu ujawniła ropomocz i znamiennąbakteriurię. Rozstrzygającym był wynik przezodbytni- czej ultrasonografii. U wszystkich chorych stwierdzono mniejsze lub większe zaleganie moczu w pęcherzu oraz niekompletnie usunięty gruczolak stercza, wykazujący stan zapalny i duże zwłóknienie. Chorzy byli leczeni w naszym oddziale operacyjnie metodą otwartą. W czasie zabiegu zawsze wyłuszczano twardy, zwłókniały, większy lub mniejszy fragment tkanki gru- czołowej. Przebieg pooperacyjny był u wszystkich operowanych pacjentów bez powikłań. Wy- nik histopatologiczny u wszystkich wykazał obecność fragmentów gruczolaka stercza w stanie zapalnym zrozplemem tkanki łącznej. Po upływie 3-6 miesięcy po operacji uzyskano u wszyst- kich chorych wyleczenie. Ustąpiły objawy kliniczne, ropomocz i zakażenie dróg moczowych.
Kontrolne USG przez kiszkę stolcową uwidoczniło gładkąlożę po usuniętym gruczolaku.
OMÓWIENIE
Pozostawiona, pozbawiona osłony tkanka gruczolaka, nasączona stale moczem ulega prze-
wlekłemu stanowi zapalnemu i zachowuje się w loży jak ciało obce. Czasami pozostawiony gruczolak ulega rozplemowi i obserwuje się jego pseudoodrost (3,4, 6,). Pacjenci z tej grupy mąjątakie same dolegliwości, często bardziej nasilone niż przed T.U.R.em. Wydaje się zatem, że przy braku doświadczenia i umiejętności lepiej zrezygnować zT.U.R. na rzecz operacji otwartej aniżeli wykonać zabieg nieradykalny i ryzykować możliwość opisanych powikłań. Dotyczy to zwłaszcza dużych gruczolaków, których T.U.R. nie należy do łatwych zabiegów (3, 4, 6). W każdym przypadku, kiedy po T.U.R.-e lub innej metodzie zabiegowej utrzymująsię dolegliwo ści ze strony układu moczowego konieczna jest kontrola USG przez kiszkę stolcową. W razie stwierdzenia, że gruczolak nie został w całości usunięty należy go wyłuszczyć. Wybór metody pozostawia się operatorowi.
WNIOSKI
1.Prawidłowo wykonany T.U.R. jest jak dotychczas metodąz wyboru w leczeniu większości
gruczolaków stercza.
2.Nieradykalny T.U.R. lub inna metoda zabiegowa, po której pozostaje część gruczolaka w
loży, grozi powikłaniami.
3.W każdym przypadku uporczywych dolegliwości ze strony układu moczowego po T.U.R.-e i
innych metodach zabiegowych w leczeniu gruczolaka stercza należy wykonać USG transrectalne.
4.Tylko usuwając pozostałe tkanki gruczolaka można uzyskać wyleczenie.